Πάρε το σώμα μου

Evaggelos Rigas

Πάρε το σώμα μου

Καλλίπυγη
στο μελαψό με το χρυσό
Πάρε το σώμα μου
Ο ύφαλος
Μια αγκαλιά για μας
Αχνοσκορπάει
Υφάδι
Τα μεταξένια σου μαλλιά
με τα φιλιά
Να κοιμηθείς
όπου κοιμήθηκε η γης
και ξύπνησε φεγγάρι
Στους εγκρεμνούς
Ανείδωτη
Φυραίνει η ζωή
Φλογοπνοή
Σαν το παιδί το ορφανό
που του ’κλεψαν το χάδι.

Ευαγ. Ρήγας

" Όμορφη να 'ναι η βραδιά σας!!! "

Μια φορά κι έναν καιρό....

Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν ....

στη μέση ενός χωματόδρομου, τότε πού υπήρχανε ακόμα χωματόδρομοι, ζούσε μια πέτρα.
Μάνα, πατέρα δεν γνώρισε κι ούτε ήξερε πότε γεννήθηκε.
Οι πέτρες, όπως ξέρετε, ζούνε τόσα πολλά χρόνια, που ξεχνούν την ηλικία τους. Πολλές απ' αυτές μάλιστα είναι τόσο αρχαίες όσο κι η πέτρινη εποχή, αν έχετε ακουστά.
Μια πέτρα όμως, ακόμα κι αν είναι τόσο αρχαία, μπορεί να είναι ασήμαντη.
Ή, για να το πω καλύτερα,
όλες οι πέτρες είναι ασήμαντες, εκτός από εκείνες που γινήκανε αγάλματα ή ναοί
ή άπο εκείνες που τις λεν λίθους, πολύτιμους
και που τις κρύβουν μέσα σε κουτιά από σίδερο.

H δική μας πέτρα
ήταν εντελώς ασήμαντη-
δεν άξιζε ούτε για να την κλοτσήσει κανείς.
Μικρή κι ασουλούπωτη, δεν ήταν ούτε στρογγυλή ούτε τετράγωνη ούτε μακρόστενη.
Το χρώμα της, ξέθωρο γκρίζο, την έκανε ακόμα πιο ασήμαντη, γιατί κι ο δρόμος είχε το ίδιο χρώμα και με δυσκολία την ξεχώριζες.

Η ασημαντότητα της αυτή είχε βέβαια και τα καλά της.
Ένα απ' αυτά το 'παμε κιόλας: κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να την κλοτσήσει.
Εν' άλλο ήταν ότι κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε με τη βαριά του να την κομματιάσει ή να τη μεταφέρει έξω απ' το δρόμο, γιατί, έτσι μικρή που ήτανε, τόπο δεν έπιανε κι ο δρόμος έμενε ελεύθερος.

Ζούσε, λοιπόν, ειρηνικά την πέτρινη ζωή της,
που ήταν βέβαια λίγο μονότονη, αλλά αυτό κα θόλου δεν την ενοχλούσε, γιατί, αφού δεν ήξερε τί δεν είναι μονοτονία, δεν ήξερε ούτε τί είναι.

Μια μέρα όμως έμαθε.

Εκείνη τη σημαδιακή, για τη ζωή της πέτρας, μέρα,
εν' αγόρι, που ήθελε να σκοτώσει ένα σπουργίτι ή να σπάσει κάποιο γλόμπο και δεν έβρισκε άλλη πέτρα, πιο κατάλληλη,
τη μάζεψε απ' το δρόμο, την έβαλε στη σφεντόνα του και την τίναξε στον αέρα, ψηλά και μακριά.

Ευτυχώς, επειδή ήταν ατζαμής, δεν πέτυχε τον στόχο του.....
πέτυχε όμως, δίχως να το ξέρει, ν' αλλάξει τη ζωή της πέτρας.

Δίχως να το ξέρει..

της έδειξε πως δεν ήταν πλασμένη μόνο για να σέρνεται στον δρόμο, μα πώς μπορούσε και να πετάξει,

κι ακόμη πώς ο δρόμος
δεν ήτανε ο κόσμος όλος αλλά μονάχα ένα μέρος του, και μάλιστα όχι το πιο ωραίο,

γιατί η πέτρα, όταν τέλειωσε το πέταγμα της, βρέθηκε μέσα σ' έναν κήπο.

Ο κήπος αυτός, τώρα, αν και δεν ήτανε καθόλου μαγεμένος, όπως συμβαίνει συνήθως με τους κήπους των παραμυθιών, ήταν χαρά των ματιών να τον βλέπεις. Και τί δεν ήταν φυτεμένο εκεί!

Κρεμμύδια και ντομάτες και φασολάκια πράσινα κι αγγούρια, αλλά και λουλούδια, πολλά λουλούδια και διάφορα, γαρίφαλα και τριαντάφυλλα (τριαντάφυλλα και εκατόφυλλα) και κρίνα και βιολέτες και ντάλιες και γεράνια, πολλά γεράνια. Άσε πια τα μυριστικά, βασιλικούς και δυόσμους κι αρμπαρόριζες και δεντρολιβανιές και μαντζουράνες. Μ' άλλα λόγια, ό κήπος ήταν κήπος κι όχι ποδοσφαιρικό γήπεδο, όπως εκείνοι οι κήποι με το κουρεμένο σύρριζα γρασίδι.

Φανταστείτε τώρα το ξάφνιασμα της πετρούλας,
πρώτα απ' το ταξίδι της στον αέρα κι ύστερα απ' τον καινούργιο αυτόν κόσμο, πού τόσο ξαφνικά ανακάλυψε.
Όσο για το πέσιμο της, αυτό δεν είχε διόλου άσχημες συνέπειες,
γιατί,
όπως οι πέτρες δεν έχουν ούτε χέρια ούτε πόδια ούτε κεφάλι, δεν κινδυνεύουνε να σπάσουν τίποτε πέφτοντας στο χώμα, όταν μάλιστα αυτό είναι το αφράτο χώμα ενός κήπου.

Το μεγάλο ξάφνιασμα της κράτησε βέβαια πολύ λίγο, όσο βρισκότανε ακόμη στον αέρα, πάνω απ' τον κήπο, γιατί μόνο από κει μπόρεσε να δει όλο το θαύμα πού απλωνόταν από κάτω της.
Απ' τη στιγμή πού βρέθηκε στο χώμα και μετά, μπορούσε να βλέπει μόνο ό,τι βρισκότανε πολύ κοντά της, δηλαδή μια ντοματιά, μια γαριφαλιά και δυο ρίζες βασιλικό. Σιγά σιγά όμως γνώρισε κι άλλα πράματα, σπουδαία, πού ποτέ πριν δεν είχε φανταστεί την ύπαρξη τους. Γνώρισε τις μέλισσες και το ατέλειωτο παιχνίδι τους μέ τον ήλιο και τα λουλούδια, τα μακριά κοκκινοσκούληκα, πού βγάζαν πότε πότε το κεφάλι έξω απ' τις τρύπες τους για να δουν πώς παν τα πράγματα στο φώς, τα μερμήγκια, πού σκαρφάλωναν πάνω της αγκομαχώντας, κουβαλώντας

τεράστια ψίχουλα, κάτι περίεργα μυγιάγγιχτα ζουζούνια, πού, στο παραμικρό άγγιγμα, μαζεύονταν και γίνονταν μικρά σκληρά μπαλάκια ...;

Η πετρούλα πέρασ' εκεί μιαν άνοιξη κι ένα καλοκαίρι,
και στις αρχές του φθινοπώρου, με τα πρωτοβρόχια,
ανακάλυψε με χαρμόσυνη ανατριχίλα, πού έφτανε ως τα βάθη της πέτρινης καρδίας της, ότι είχε αρχίσει ν' αλλάζει χρώμα και, από γκρίζα κι αναιμική πού ήτανε, ν' αποκτά μια πρασινωπή,
όλο υγεία όψη.

Η χαρά της όμως αυτή δεν κράτησε πολύ.

Ένα φθινοπωριάτικο απογευματάκι...
από κείνα πού ή γλύκα τους μεθάει τα χρυσάνθεμα και τα κάνει να θέλουν ν' αποχωριστούν τις ρίζες τους και να πετάξουνε στον ουρανό σαν χρυσορρόδινα συννεφάκια,
ένα τέτοιο λοιπόν απογευματάκι, ενώ ήταν απορροφημένη απ' τον αγώνα ενός μερμηγκιού πού προσπαθούσε να σηκώσει ένα σποράκι,
ένιωσε μια δύναμη να τη σηκώνει σαν πούπουλο στον αέρα. ..
Πριν καταλάβει καλά καλά τί της γινότανε, πριν ακούσει καν τον κηπουρό να μουρμουρίζει «μπα, μια πέτρα!)), βρέθηκε να κάνει τη δεύτερη πτήση στη ζωή της και, περνώντας πάνω απ' τη μάντρα του κήπου, να προσγειώνεται στο σκληρό γκρίζο δρόμο,
απ' τον όποιο νόμιζε πώς είχε φύγει πια

για πάντα....

Καταλαβαίνετε τώρα την απελπισία της μετά από τόση ομορφιά πού είχε ζήσει, να ξαναβρεθεί στη μέση της ίδιας της παλιάς, μονότονης ασκήμιας ...;

Στην αρχή ήθελε να πεθάνει και προσευχόταν να περάσει από πάνω της ό τροχός κανενός οδοστρωτήρα και να την κάνει σκόνη.
Αργότερα, όταν της πέρασε ή πρώτη, μεγάλη πίκρα,
άρχισε να ονειρεύεται ότι θα ξαναπερνούσε από κει ό μικρός πρίγκιπας, ο πιτσιρίκος με τη σφεντόνα,
κι ότι θα την ξαναπέταγε μες στον παράδεισο της.

Τα χρόνια όμως περνούσαν κι ό μικρός πρίγκιπας, πού στο μεταξύ έγινε ένας μεγάλος μπακάλης, ποτέ δεν ξαναπέρασε από κει.

Η πέτρα, βέβαια,

πού δεν ξέρει (κι ούτε θέλει να μάθει) από χρόνια, ηλικίες κι άλλα τέτοια,
ποτέ δεν έπαψε,
κι ούτε θα πάψει, να ονειρεύεται τον κήπο της,
ακόμη και τώρα πού βρίσκεται θαμμένη κάτω από ένα παχύ στρώμα ασφάλτου ...
κι ο παράδεισος της δόθηκε αντιπαροχή για πολυκατοικία.

Επιμύθιο I: Καλύτερα ν' αποχτήσεις κάτι κι ας το χάσεις, παρά να μην αποχτήσεις ποτέ τίποτε.

Επιμύθιο II: Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους.

Αργύρης Χιόνης..

Maria Ioanna Mips · Ζούμε καθημερινά- άλλος λίγο,άλλος πολύ- τον δικό μας θάνατο.

Maria Ioanna Mips

·

Πρόλογος
 
Χωμένοι στην αγκαλιά της αυτοβύθισης μας, αναζητούμε λύσεις σε αιώνια ερωτήματα.
Συνεχώς ρωτώ "Γιατί;" "Γιατί ετούτο..." "Γιατί το άλλο..."
Γιατί να θέλουμε άλλο;
Γιατί να αναζητούμε κι άλλο;
Γιατί να έχουμε ανάγκη τον άλλο;
Γιατί;
Γιατί;
Γιατί;...
Έχω τα πάντα και δεν έχω τίποτα. Τα πάντα στη σκέψη των πολλών. Το τίποτα στη σκέψη μου.
Νιώθω κάποιες στιγμές αυτάρκης, μα είναι πολύ λίγες. Ώρες στο δωμάτιο της αυτοαπομόνωσης μου ψάχνω απάγκια, μα σκοντάφτω σε ύφαλους. Και καθώς σκοντάφτω, πέφτω. Καμία πρωτοτυπία ως εδώ.
Συνειρμός τώρα...Είχα μια φίλη που πάντα γελούσε δυνατά,εκκωφαντικά,αβάσταχτα, όταν έπεφταν οι άλλοι. Εξοργιζόμουν κάθε, μα κάθε φορά! Δε μπορούσα να το συνηθίσω το γέλιο της. Το έβρισκα αήθες. Πως μπορείς να γελάς στην πτώση του άλλου; Μα εκείνος πονά! Εξεφτελίζεται! Πως μπορείς να γελάς; ΠΩΣ; Ήμαρτον....
Εγώ ανατρίχιαζα κάθε φορά με το γέλιο της...Πλησίαζα να βοηθήσω και τα χέρια μου έχαναν τον προσανατολισμό τους...έτρεμα! Ακόμα γελούσε...
Εξαιρετικά ευαίσθητη θα με πείτε... Ξέρω... το ακούω συχνά. Πείτε με και εξαιρετικά αλλοπρόσαλλη. Δε με νοιάζει.
Προσωπικά θα με πω εξαιρετικά εγωίστρια , γιατί ακόμα και τούτη τη στιγμή της αυτοαπομόνωσης μου ,πάλι για τον εαυτό μου κατέληξα να μιλάω. Το κάνω κι αυτό συχνά. Όχι στην καθημερινότητα μου, στη ζωή μου. Κυρίως όταν δε ζω. Να ...τώρα δηλαδή. Τώρα που γράφω. Κάθε φορά που γράφω.
Θέλω να το αλλάξω αυτό. Διδάσκω ξέρετε την ποίηση. Στους μαθητές μου μιλώ για την στρατευμένη ποίηση και δηλώνω το θαυμασμό μου για τους στίχους με κοινωνικά μηνύματα. Ανέκαθεν ωχριούσαν στα μάτια μου ( αν είναι δυνατόν...πόσο εγωιστικό κι αυτό) ποιητές, όπως η Πολυδούρη που εξυμνούν τον έρωτα και τα προσωπικά τους πάθη. Και θυμάμαι τώρα την αγαπημένη μητέρα που πάντα μου έλεγε " ό,τι κοροιδεύουμε, το λουζόμαστε τελικά.." Πόσο δίκιο έχεις μάνα... Τέλος συνειρμού.
Και συνεχίζω...Καθώς σκοντάφτω, πέφτω. Προσπαθώ να σηκωθώ τρεκλίζοντας και στο μυαλό μου έρχονται εικόνες νηπίου που μαθαίνει τα πρώτα του βήματα. Έτσι νιώθω... Ένα νήπιο που ερευνά τον κόσμο μπουσουλώντας και κάπου κάπου προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του. Ενδοβάλλω όμως...προβάλλω στον εσωτερικό μου κόσμο και οικειοποιούμαι όσα αγγίζω και όσα με αγγίζουν. Μα τα νήπια δε νοιάζονται για τα εσωτερικά. Μόνο για τα εξωτερικά... Άρα και νήπιο δεν είμαι.... Μα τι είμαι τότε; Κι αυτό ένα ακόμα ψέμα; Μεγάλωσα; Μα πως; Δεν το κατάλαβα...
Ωραία! Αποφασίζω! (Πόσο πρωτότυπο αυτό για μένα...) Σηκώνομαι! Ορθώνω το ανάστημα μου και αποφασίζω. Προχωρώ. Στέκομαι. Κοιτάζω στον καθρέφτη. Μα ...ναι... μεγάλωσα. Πως δεν το κατάλαβα; Κι αν μεγάλωσα, γιατί δε μπορώ να σταθώ όρθια; Ααα...νάτο πάλι το "γιατί"! Αναρωτιέμαι! Είμαι μοναδική; Ή και οι άλλοι τρεκλίζουν; Όταν προχωρώ στο δρόμο, τους βλέπω να προχωρούν... μα τι λέω...στο δρόμο κι εγώ προχωρώ. Έτσι φαίνομαι...να προχωρώ. Άρα και αυτό δεν είναι απόδειξη της μοναδικότητας μου. Όλοι φαινόμαστε να προχωρούμε. Λίγοι προχωρούν.
Κάποτε αναρωτιόμουν: "Υπάρχουν ολόκληροι άνθρωποι;"
Τώρα αναρωτιέμαι: "Υπάρχουν ειλικρινείς άνθρωποι;" Να φαίνονται και να είναι δηλαδή ταυτόχρονα;
Εγώ δηλώνω ανειλικρίνεια.
Φαίνομαι όρθια. Είμαι πεσμένη.
Φαίνομαι χαρούμενη. Είμαι θλιμμένη.
Φαίνομαι ορθολογίστρια. Είμαι ονειροπαρμένη.
Φαίνομαι εσύ. Είμαι εγώ.

Δια του λόγου το αληθές (ή το ασφαλές, ορθότερα) και για να μην απορείτε...
Η φίλη που λέγαμε; Τελικά, δεν ήταν φίλη...
-mips-

Ας μιλήσουμε για τον έρωτα λοιπόν και τι είναι άραγε η αγάπη?

«Αν σου έδινα θέμα τί είναι η αγάπη; Αν υπάρχει αληθινή αγάπη; Αν υπάρχει έρωτας με την πρώτη ματιά; Ποιά η διαφορά έρωτα και αγάπης; Όλα αυτά σε ένα θέμα τέλος πάντων, τί θα έγραφες; Ένα τέτοιο ποστ θα είχε ενδιαφέρον…»
Θα προσπαθήσω να σου απαντήσω στα ερωτήματα σου, βασισμένη πάνω σε προσωπικά μου βιώματα και όχι μόνο. Το πώς ήρθε στη δικιά μου ζωή ο έρωτας και η αληθινή αγάπη, θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω από μαγικό έως τρομαχτικό συμβάν. Μέχρι που έφτασα για χάρη της? Που βρήκα Θεέ μου τη δύναμη να γίνω τόσο τολμηρή? Να τα βάλω με όλο τον κόσμο τότε γιατί να ζήσω μακριά του δεν μπορούσα. Δεν είχα ζωή μακριά του. Το ωραιότερο δώρο της ζωής, η αγάπη αλλά και ο έρωτας ο τρελός που μας κάνει να φερόμαστε σαν μικρά παιδιά, αψηφώντας τα πάντα, ακόμα και τον θάνατο.
Είναι άγριο πράγμα ο Έρωτας, σε διαφεντεύει, δεν σου αφήνει μυαλό, σε τρελαίνει στην επιθυμία που σαν μανιασμένο τραίνο ορμά στις φλέβες σου και σε κυριαρχεί. Σαν άγριο θεριό που θέλει να κατασπαράξει το θήραμα του. Αχόρταγος, κατακτά τις καρδιές των ανθρώπων, μαγεύοντας το μυαλό τους, ξετρελαίνοντας το εντελώς, αδιαφορώντας για κάθε συνέπεια. Πόσοι αλήθεια άνθρωποι έφτασαν στα άκρα για τον έρωτα. Το τρελό πάθος, τους οδήγησε μέχρι και τον φόνο, μέχρι και τον θάνατο. Αυτό μας λέει πολλά για τον έρωτα, πόσο επικίνδυνος μπορεί να είναι και άλλο τόσο γλυκός. Μεθά το μυαλό και το ζαλίζει, δεν αφήνει άλλη σκέψη να το απασχολεί παρά μόνο το αντικείμενο του πόθου του. Αυτός που ερωτεύεται θέλει να σκίσει τις σάρκες του από τον πόθο. Νομίζετε πως υπερβάλω? Κι όμως είναι τρέλα ο Έρωτας. Μια τρέλα που η ψυχολογία υποστηρίζει ότι διαρκεί μεταξύ 6 μήνες έως 2 χρόνια. Μετά ή σπάει σαν μπαλόνι και κάθε ορμή και ζάλη και επιθυμία εξαφανίζεται, ή μεταλλάσσεται σε βαθιά αγάπη. Για όσο όμως διαρκεί ο έρωτας, μας δίνει ζωή και νόημα να ζούμε. Εκείνος που δεν βίωσε τον Έρωτα, δεν γνώρισε ολοκληρωτικά τη ζωή.
Με ρώτησες αν υπάρχει αληθινή αγάπη? Δεν υπάρχει ζωή χωρίς αγάπη, αφού είναι το νόημα της ζωής. Η αληθινή αγάπη, η μία και μοναδική που για χάρη της ξεπερνά ο άνθρωπος τα όρια του, κάνει πράγματα που δεν πίστευε πως θα κάνει ποτέ. Ζει μια ευτυχία που νόμιζε πως μόνο στα παραμύθια την ζει κανείς. Η αγάπη μοιάζει με το απέραντο της θάλασσας, με την ανατολή του ήλιου που με δύναμη σκορπάει το φως παντού. Μοιάζει με τον αέρα που δίνει πνοή και η πνοή αναδύει τη ζωή. Η αγάπη μας λυτρώνει από το φόβο, από οποιαδήποτε δεσμά και φυλακές. Δεν έχει λάθος η αγάπη, δεν έχει ψεγάδι σκοταδιού. Δεν παραλογίζεται, δεν σε τρελαίνει παρά μόνο σε γαληνεύει, σε ηρεμεί και σου δίνει να ζήσεις την απόλυτη ευτυχία. Μπορεί να μην έχεις να φας, μπορεί να στερείσαι πολλά, αν έχεις αγάπη στη ζωή σου όμως είσαι αληθινός βασιλιάς, ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου.
Ευλογημένος ο άνθρωπος που μπορεί να ζήσει και να χαρεί τα δώρα της αγάπης, γιατί δυστυχώς δεν το μπορούν όλοι, για διάφορους λόγους που γνωρίζει ο καθένας στην δικιά του περίπτωση. Αυτός που βρήκε την αγάπη, βρήκε το ‘σπίτι’ του και όπου είναι η αγάπη του, εκεί είναι και το ‘σπίτι’ του. Ο έρωτας σαν γίνει αγάπη ριζώνει βαθιά και δεν ξεριζώνεται με τίποτα. Και δεν είναι πως πεθαίνει ο έρωτας, σαν έρθει η αγάπη. Ούτε παύει να είναι ερωτευμένος ο άνθρωπος που αγαπά. Απλά φέρνει η αγάπη την ισορροπία και τη λογική όσο μπορεί να υπάρχει δηλαδή, έτσι ώστε να έρθει η ευτυχία. Γιατί αν ζούμε ο άνθρωπος μόνο με τον έρωτα δεν θα ησύχαζε ποτέ, δεν θα ηρεμούσε, άρα δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι πραγματικά ευτυχισμένος. Θα ήταν σαν ένα τσουνάμι, σαν ένα ηφαίστειο ενεργό που στο τέλος θα καιγόταν από την πυρά του έρωτα! Για αυτό έχει ημερομηνία λήξεως ο έρωτας, για να σωθούμε *χαμόγελο* ή θα έρθει η αγάπη και θα ολοκληρωθούμε σαν όντα. 
Έρωτας με την πρώτη ματιά. Έχω ακούσει πολλούς ανθρώπους που το έχουν βιώσει, άρα υποθέτω υπάρχει. Μπαμπ και κάτω! Ένα βλέμμα και «έρως ανίκατε μάχαν» σαν το βελάκι που τρυπάει την καρδιά και πάει τελείωσε η αποστολή. Ο έρωτας μπήκε στις καρδιές τους, στα μυαλά τους και τους διαφεντεύει. Εμένα δεν μου έτυχε ακριβώς έτσι. Εκείνο που έτυχε σε εμένα ήταν να ερωτευτώ τρελά το μυαλό του Κίνγκ. Ούτε που τον είχα δει, ούτε που τον γνώριζα. Για 8 ολόκληρους μήνες όμως μιλούσαμε ή μάλλον γράφαμε ο ένας στον άλλο και ανταλλάσσαμε τις απόψεις μας για την ζωή, για τα πάντα. Θυμάμαι κοιμόμουνα μόνο 3-4 ώρες και ούτε που με ένοιαζε. Τα πρώτα δείγματα του έρωτα που γεννήθηκε μέσα μου, ήταν θυμάμαι όταν περπατούσα και ένιωθα πως τα πόδια μου δεν πατούσαν στη γη, πετούσα. Μα και φυσικά πατούσα στην γη, απλά ο έρωτας με τις μαγικές του ιδιότητες, με έκανε να αισθάνομαι ότι πετούσα. Ήταν σαν να αιωρούμουν στον αέρα, εντελώς μαγεμένη και τρισευτυχισμένη. Ήταν λες και ήμουν νεκρή και ζωντάνεψα, ήταν λες και ξύπνησα από ένα μακρύ λήθαργο που είχα πέσει και ήρθε ο μάγος του έρωτα και με ξύπνησε γλυκά. Δεν ήθελα να ξανακοιμηθώ. Είναι απίστευτο τι κάνει στο σώμα μας ο έρωτας. Εκκρίνει τόσες ενδορφίνες που ξαφνικά αποχτούμε μια απίστευτη εφορία και ζωντάνια. Το δέρμα λάμπει, τα μάτια γυαλίζουν, το χαμόγελο μας ακτινοβολεί.
Και επειδή κεραυνοβόλο έρωτα δεν έζησα, βρήκα κάτι ενδιαφέρον να μοιραστώ μαζί σου. Άκου λοιπόν τι λένε οι επιστήμονες για τον έρωτα με μια ματιά. «Επιστήμονες λοιπόν έχουν επιστρατευτεί για το θέμα, δηλώνοντας ότι η δραστηριότητα του εγκεφάλου συνηγορεί με την ύπαρξη του φαινομένου αυτού του έρωτα, καθώς τα νεύρα και τα κύτταρα του εγκεφάλου αντιδρούν διαφορετικά. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος χρειάζεται περίπου 30 δευτερόλεπτα για να ερωτευτεί ή για να αντιληφθεί το κατά πόσον κάποιος είναι ελκυστικός ή όχι. Υποστηρίζουν επίσης ότι το αν θα ερωτευτούμε κάποιον κεραυνοβόλα εξαρτάται από την ψυχολογική μας κατάσταση σε κάθε δεδομένη στιγμή καθώς κάποιες φορές ακόμα και τα πιο υπέροχα μάτια μπορεί να περάσουν απαρατήρητα, αν δεν είμαστε στην κατάλληλη διάθεση. Σε κάθε περίπτωση ο κεραυνοβόλος έρωτας με την πρώτη ματιά είναι ένα πολύ δυνατό συναίσθημα, που οι περισσότεροι αδυνατούν να συγκρατήσουν. Είτε ονομάζεται έλξη, είτε ξελόγιασμα, είτε ξεμυάλισμα, αυτή η κατάσταση είναι σαφώς μια εξαίρεση και δεν μπορεί, λογικά, να συμβαίνει συνέχεια. Ο κεραυνοβόλος έρωτας μπορεί να συμβεί, πάντως, οπουδήποτε. Στο μετρό, στο δρόμο, στο ίδιο δωμάτιο, γνωρίζοντας κάποιον σε μια φιλική συνάθροιση. Οι άνθρωποι που έχουν νιώσει αυτό το συναίσθημα το περιγράφουν σαν κάτι πολύ όμορφο και ζεστό: όταν οι ματιές συναντήθηκαν, ήξεραν ότι είχαν γνωρίσει τον άνθρωπο των ονείρων τους. Στον έρωτα δε μένεις μόνο στην εξωτερική εμφάνιση, αλλά βλέπεις και στοιχεία που δεν είναι ορατά σε άλλους. Ο έρωτας είναι μια χημεία περίεργου είδους – ξέρεις με βεβαιότητα πράγματα χωρίς όμως να μπορείς να τα αποδείξεις. Ο έρωτας με την πρώτη ματιά μπορεί να είναι εξίσου πλασματικός με κάθε άλλο είδος έρωτα. Τα συννεφάκια, το χάσιμο του μυαλού, η αφηρημάδα, η απροσδιόριστη χαρά ή μελαγχολία είναι επίσης βασικά συμπτώματα ενός έρωτα που είναι διαφορετικός και ίσως πιο βαρύς και βαθύς από όσο θα περίμενε κανείς. Λένε ότι ο κεραυνοβόλος έρωτας είναι συναίσθημα μοναδικό και αξέχαστο για όποιον το έχει ζήσει…»
Αυτά λοιπόν περί έρωτα και αγάπης ο λόγος.
Πραγματικά δεν υπάρχει ομορφότερο συναίσθημα από την εμπειρία του να ερωτευτεί κανείς! Θα μπορούσαμε να το περιγράψουμε σαν μια σχεδόν εξωπραγματική κατάσταση, όπου ο κόσμος ξαφνικά μοιάζει αγγελικός, όπου οι γεύσεις των φαγητών στο στόμα μας αλλάζουν, όπου ο ύπνος δεν είναι πια τόσο σημαντικός και απαραίτητος. Αγαπάμε τους πάντες και δεν θέλουμε να θυμώσουμε με κανέναν και τίποτα. Το σώμα μας μοιάζει σαν πλανήτης ευτυχίας που δεν θέλουμε να φύγουμε ποτέ από αυτόν. Μέχρι που ο χρόνος να το τερματίσει και να τελειώσει εκεί ή να μας χαρίσει το επακόλουθο στάδιο που είναι η οδός μιας παντοτινής αγάπης. Όσο τουλάχιστον μπορεί το ‘πάντα’ να υπάρχει για μας τους φθαρτούς ανθρώπους.
*χαμόγελο*
Αφιερωμένο στους εξερευνητές της ζωής!

gangstas paradise-acoustic cover Nickos Chrishochos

Προσθήκη λεζάντας

Χαμαιλέοντες αγύρτες

Χαμαιλέοντες αγύρτες

Μη τύχει και ξεμυτίσεις έτσι Θοδωρή, τη βάψαμε. Με λιωμένο παντελόνι και θλιμμένη την ψυχή η περίσταση απαιτεί να χαθείς μέσα στο πλήθος.

Η επόμενη η μέρα, πρέπει να σε βρει αγκαλιά με το λαό. Έχουμε πολλά να φάμε ακόμα...

Χαμαιλέοντες αγύρτες

Δε φοβάμαι το θεριό

Εσάς φοβάμαι!

ανάγερτος

Μια φορά και έναν καιρό.

Μια φορά και έναν καιρό.

Ήρθε με ορμή,
σαν κύμα που μεθάει πάνω στα βράχια.
Ήρθε μια νυχτιά που χαμογελούσε όλη η πλάση.
Όλη την νύχτα της χαμογελούσε η μορφή του.
Ήρθε με ορμή,
σαν καλοκαιρινή μπόρα.
Και μύριζε βρεγμένο χώμα.
Όλη τη νύχτα μύριζε βρεγμένο χώμα.
Ήρθε λένε για να γεμίσει κενά.
Κενά ξεχασμένα πια στο ανθρώπινο είδος.
Ήρθε για να γεμίσει τα κενά της.
Την γέμισε.
Την γέμισε λες και της το χρώσταγε.
Όλη την νύχτα της χαμογελούσε η μορφή του.
Όλη την νύχτα μύριζε βρεγμένο χώμα.
Ήρθε σαν άγνωστος,
με γνώριμες προθέσεις.
Και κάθε μέρα διακινδυνεύει
την συμμετοχή του στο παιχνίδι.
Στο παιχνίδι που λέγεται έρωτας.
Ήρθε να παίξει λοιπόν,
μα δεν ήρθε για να χάσει.
Και πως να τολμήσει να κερδίσει;
Ποιος τολμάει να την κερδίσει;
Αυτή δεν έχασε ποτέ της.
Έχει αδυναμία στα χαμόγελα
και στην μυρωδιά του βρεγμένου χώματος.
Ήρθε λένε την κατάλληλη στιγμή,
για να την κάνει δική του.
Να εξουσιάσει το δικό της άγνωστο.
Ήρθε λένε για να την κερδίσει.
Και πως κερδίζεις το παιχνίδι με μια μέγαιρα;
Αυτή δεν έχασε ποτέ της.
Αυτή μεθάει του αντιπάλους,
με κόλπα εξωτικά.
Αυτή ξελογίαζει ακόμη και τον κίνδυνο,
με κόλπα μαγικά.
Αυτή ελέγχει τις αισθήσεις.
Αυτή φτιάχνει και τους κανόνες.
Πως θα την κερδίσεις άγνωστε;
Γεννήθηκε λένε για να την κερδίσει.
Ήρθε για να την κερδίσει.
Την πιο κατάλληλη στιγμή.
Αυτή στέκει ψηλά, ατάραχη.
Ευάλωτη μέσα στην ίδια της την δύναμη.
Το ξέρει πως θα χάσει.
Περιμένει να την κερδίσεις άγνωστε.
Μια ζωή σε περίμενε ξένε,
σε περίμενε για να την ρίξεις από τον θρόνο της.
Πως θα την κερδίσεις λοιπόν;
Πως θα τολμήσεις;
Θα την κάνει λένε να χάσει τα λογικά της,
αφού πρώτα της κλέψει όλα τα κόλπα.
Όχι, δεν είναι τόσο απλό.
Αυτή θα του τα μάθει όλα.
Αυτός όμως ποτέ δεν θα το μάθει.
Κανέις δεν θα το μάθει.
Η ιστοριά λέει πως τίπότα δεν θα γίνει με την θέληση της.
Κανέις δεν θα μάθει.
Αυτή θα ξέρει μόνο.
Πως ο ξένος με τα μακριά μαύρα μαλλιά,
ήρθε να την ελευθερώσει και όχι να την κερδίσει.
Κερδίζοντας την θα την ελευθερώσει.
Αυτός θα την λυτρώσει.
Και αυτή για αντάλγμα,
θα του μάθει όλα όσα ξέρει.
Κόλπα για να μπερδεύει το μυαλό σας.
Κόλπα μαγικά και εξωτικά.
Θα την κάνει να χάσει τα λογικά της,
αφού πρώτα ρουφίξει όλο της το είναι.
Όχι, δεν είναι τόσο απλό.
Αυτή θα του τα δώσει όλα.
Αυτός όμως ποτέ δεν θα το μάθει.
Κανέις δεν θα το μάθει.
Η ιστοριά λέει πως τίπότα δεν θα γίνει με την θέληση της.
Η ιστορία τους θέλει να παίζουν κάθε μέρα.
Και κάθε μέρα ο άγνωστος να παίρνει το προβάδισμα.
Μα πριν κερδίσει μια για πάντα,
πριν μάθει όλα της τα κόλπα,
πριν ρουφήξει όλο της το είναι,
αυτή θα τον έχει γνωρίσει.
Θα έχει γνωρίσει τα όλα του.
Και μόλις τα γνωρίσει, το παιχνίδι είναι δικό της.
Και ο άγνωστος δικός της θα είναι,
για πάντα.
Μην το πείτε ποτέ στην ιστορία.
Αφήστε την να κυλήσει.
Σε περιμένω άγνωστε.
Τόλμα να με κερδίσεις.