η χ α ζ ο ύ λ α

από χαζό κι από τρελό μαθένεις την αλήθια!....

εγώ λέω τα σύκα σύκα και τα σκάφη σκάφη!
the figs figs and the boats boats!

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

""..ΛΕΞΟΜΑΝΙΑ... είναι κολητικό;;; υπάρχει αντιβιοτικό;;; ανυσιχωωω!!!..."

 εγω μέχρι τωρα ήξερα τους σεξομανείς,

εδώ μέσα ανακάλιψα και «λεξομανείς» (δε ξέρω αν υπάρχει η λέξη έτσι μου ρθε εμένα...)

που κυκλοφορούν  στα  μπλογκ!!!

το τι του έσουραν με τις λέξεις τους

του καημένου του Έρωτα προχτες του Αγίου βαλεντίνου, δε λέγεται!!!!!

τον τραβάγανε από δω κι από κει, τον αναλίανε, τον ξανα-αναλίανε,

λες και μιλάγανε για καινούργιους  φόρους!!!

πες παιδί μου, ζηλεύω, μου τη ΄δινει που είσαι εσύ ερωτευμένος και δεν είμαι εγω, να σε καταλάβω!

πες πως δε φοβάσαι  να αγαπήσεις μην προδοθείς, να σε καταλα΄βω!

πες πως έκανες τη δύσκολη και σου μεινε η δυσκολία, να σε καταλάβω!

αλλά όχι να μου στραγκαλίζεις την αγάπη

λες και σου μιλήσαμε για πόλεμο!!!!!

τωρα, αν δεν το κατάλαβες,

εγω γκρίνιαξα...

αλλά μου περνάει αμέσως...

 με τη βοήθεια του θεού-Έρωτα!!!! 

Από hxazoula @ Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009 8:37 μμ
Permalink | Σχόλια (1)

Έρωτας,τανγκό,μαζοχισμός.

 

Έρωτας,τανγκό,μαζοχισμός.

by: Λιάνα Πετρίδη
posted: 12/10/2012

|

Αν ο έρωτας ήταν χορός θα ήταν ένα τανγκό!Αισθησιακό και απόλυτο!

Όσοι δε ξέρουν από χορό το τανγκό ορίζεται ως η οριζόντια έκφραση της κάθετης επιθυμίας...!!

Αν λοιπόν φανταστούμε το εξής...πως εσύ και το έταιρον ήμισυ της σχέσης σου,κάνατε έναν τρίλεπτο χορό...και κάθε σας βήμα ήταν από μια στιγμή,ποιό βήμα θα θέλατε να είναι το τελευταίο;Γιατί δυστυχώς κάθε χορός...έχει και ένα τέλος.

Κάθε βήμα που έρχεται προς τα μπρος,δηλαδή προς το ταίρι σας,είναι μια κίνηση δική σας.Μια στιγμή που του/της χαρίζατε ένα όμορφο φιλί,μια γλυκιά αγκαλιά,ένα πανέμορφο πρωινό ξύπνημα...ή οτιδήποτε εσείς ξέρετε.Στο τανγκό τα βήματα είναι πολύ...κτητικά και ερωτικά.Δηλώνει από τον έρωτα ως την καχυποψία,τη ζήλεια,την θέληση,την επιμονή,το άγριο...όλα εκείνα που στον έρωτα επιτρέπονται αλλά από την αγάπη,κάπου σκοντάφτουν.Η αγάπη είναι πιο γλυκιά,πιο ώριμη,πιο συνειδητοποιημένη.Στον έρωτα απλά παραλογίζεσαι,δίνεις,παθιάζεσαι!!

Αν λοιπόν κάθε βήμα και κάθε πισωγύρισμα στον παρτενέρ σου ή τη ντάμα σου αντιστοιχούσε κάπου,σίγουρα θα ζούσες τον πιο όμορφο χορό.Όσοι χορεύουν αποκαλούν αυτό που κάνουν ως δημιουργία,έκφρασης ψυχής και άλλα.Αλλά και εκείνος που δεν έχει ιδέα από όλα αυτά σίγουρα θα ήθελε κάτι να πεί...κάπως διαφορετικά.Γιατί μερικές φορές τα λόγια πραγματικά μοιάζουν περιττά για να περιγράψεις αυτό που νιώθεις.

Άυτή τη στιγμή,γράφοντας,διαβάζοντας,πίνοντας,απλά κλικάροντας στο ίντερνετ...κάου αλλού θα ήθελες να είσαι.Αλλά το πού μόνο εσύ και ο νούς σου το γνωρίζετε.Μόνο ένα πράγμα είναι σίγουρο.Πως όσο μόνος/μόνη νιώθεις άλλο τόσο είναι και κάποιος άλλος...Μπορεί να μη μάθεις ποτέ το ποιός αλλά...είναι εκεί.

Ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να πιστεύει κάπου,να νιώθει την ελπίδα,την ανάγκη κάποιου!Είναι στο αίμα του.Κάπου διαβάστηκε ότι όποιος δεν έχει ζήσει έναν έρωτα στη ζωή του είναι σα να μην έχει ζήσει και μάλλον ισχύει.Είναι τόσο μαζοχιστικά ωραίο να βιώνεις μια κατάσταση απόλυτου πάθους και ηδονής αλλά παράλληλα να θές να σταματήσει...ή όχι.Γιατί όπως έχουμε ξαναπεί έχει δύο όψεις.Τον έρωτα που δίνεσαι και εκείνον που χαίρεσαι και περνάς όμορφα μέχρι...να κάνετε παιδιά!Σπάνιο...αλλά γίνεται και αυτό.Απλά μέχρι να το βρούμε,πιστεύουμε στον μαλακομανήτη!!

Πόσες φορές έχεις βρεθεί με κάτι παραμάσχαλα είτε αυτό είναι κάποιος κολλητός φίλος,ή το ποτό σου ή δε ξέρω τι άλλο και απλά σκέφτεσαι ΓΙΑ ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΠΟΝΑΩ;;;

Όλα έχουν να κάνουν με αυτό το πραγματακι που σε βελώνει!ΕΡΩΤΑΣ....απρόσωπος,παθιασμένος,απαγορευμένος,εθιστικός,παράλογος,χαζός,επίμονος,επίπονος...ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ!
Θα περάσει αν σε πονάει...θα σε πονάει όσο θα περνά...

Τρία Άλφα συν ένα

Διεθνή | Λαϊκοί Αγώνες | Γνώμη / Ανάλυση Monday March 12, 2012 16:44 by Άπατρις

Αλληλεγγύη-Αλληλοβοήθεια-Αυτοοργάνωση-Αντίστα

Τρία Άλφα σύν ένα - Αλληλεγγύη-Αλληλοβοήθεια-Αυτοοργάνωση-Αντίσταση

Η αυτοκρατορία του χρήματος, έχει πετύχει να παρεμβαίνει σε κάθε πλευρά της ζωής μας. Από την πρώτη αναπνοή μέχρι την τελευταία μας εκπνοή, μας στραγγαλίζει με το αγκάλιασμά της, μας παρακολουθεί σε κάθε μας στιγμή, μας καταδιώκει σε κάθε μας βήμα, μας εξαπατά, μας έχει στο χέρι συσσωρεύοντας βουνά από νόμους και διατάξεις μέσα στα οποία χάνεται ακόμη και ο πιο ικανός νομικός. Αποφασίζει τα της ζωής μας ελέγχοντάς την ώστε να μην παρεκκλίνουμε από τη θέση που μας έχει νοικιάσει και δέσει αποκλειστικά και υποχρεωτικά. Παρουσιάζει τη φτώχεια σα μία φυσική καταστροφή, σα να έπεσε στη γη απ' τον ουρανό και οι υπεύθυνοι για την καταστροφή εμφανίζονται σαν Όσιοι και προστάτες των απανταχού φτωχών και αδυνάτων ανθρώπων.

Δημιουργεί έναν στρατό τυφλών εθελοντών υπαλλήλων της, που γνωρίζουν τον κόσμο μόνο μέσα από τα απρόσωπα κτήρια των γραφείων τους και τα δυσνόητα, παράλογα, δυσανάγνωστα έγγραφά τους. Έναν μηχανισμό εθελόδουλων που η μοναδική πρόταση που ξέρει να συντάσσει αποτελείται από τις λέξεις “μάλιστα διατάξτε”. Δεν έχει παρά μόνο μια θρησκεία, την απόλυτη εξουσία, μια μόνο έγνοια, να γαντζωθεί από όποιο κόμμα ή όπλο τής εγγυηθεί τα μέγιστα πολιτικά αξιώματα έναντι της ελάχιστης δυνατής παραχώρησης. Έναν και μόνο στόχο, να συνεχίσει να διαφεντεύει και να αποφασίζει αποκλειστικά και μόνο αυτή για ό,τι κινείται, ζει, πεθαίνει.

Μοιάζει με κάποιον ανίκητο, μυθικό Τιτάνα που συνεχώς αναγεννάται από τον θάνατό του και αυτό γιατί, στο βαθμό που η θεραπεία του κακού είναι επώδυνη, ο άνθρωπος παραιτείται συχνά από αυτήν υποκαθιστώντας την παλιά κατάσταση με μία νέα την οποία παρηγορείται να βλέπει “απαλλαγμένη” από όλα τα κακά της παλιάς. Το ανθρώπινο είδος δεν αντέχει και πολύ την πραγματικότητα αλλά ξεχνώντας όμως την παλιά κατάσταση, τελικά παραιτείται από τη συσσωρευμένη πείρα κι έτσι κατρακυλά στη διάλυση. Εδώ ο αυτοαπαλλαγμένος από την τραυματική μνήμη θα μας φωνάξει ότι: “έτσι ήταν, είναι και ποτέ δεν θα αλλάξει κάτι”. Έχουμε υποχρέωση να του απαντήσουμε πως: Είναι αδύνατο να εξαλειφθεί η τυραννία μέσα στην πόλη όσο παραμένει άπιαστος ο τύραννος μέσα στη ψυχή μας ή όσο ο φόβος μας για τον εχθρό είναι πιο μεγάλος από τον ίδιο τον εχθρό. Ένας άνθρωπος είναι τόσο μεγάλος όσο είναι ο εχθρός που διάλεξε να παλέψει, και τόσο μικρός όσο μεγαλύτερος είναι ο φόβος του για τον εχθρό. Όταν ο εχθρός είναι μεγάλος, γινόμαστε κι εμείς μεγάλοι για να τον αντιμετωπίσουμε. Όταν ο φόβος μας για αυτόν μεγαλώσει πιο πολύ από εμάς τότε ο εχθρός μεγαλώνει περισσότερο και αυτός.

Αν νομίζετε ότι ο φόβος είναι μια αποκλειστικότητα των φτωχών και των καταπιεσμένων, επιτρέψτε μου να σας πω ότι κάνετε λάθος. Ο φόβος της εξουσίας μπροστά στη κατάργησή της είναι άπειρα μεγαλύτερος και γι' αυτό η κάθε εξουσία των λίγων έχει τόσους αστυνομικούς, στρατό, μέσα καταστολής κι επιτήρησης. Έχει έναν παντοτινό πολύ μεγάλο φόβο μέσα της. Κατά συνέπεια, η ίδια είναι τελικά πολύ μικρή αρκεί να πιστέψουμε εμείς ότι είμαστε μεγάλοι.

Ας παραμερίσουμε λοιπόν τους λογείς “ειδικούς”, όψιμους “σωτήρες”, νέους ηγέτες, “επαγγελματίες της ζωής”. Όλους αυτούς που θεωρούν ευκολότερο να χειραγωγούν, να αρπάζουν, παρά να δημιουργούν. Κοιτάξτε τις εξελίξεις (οι οποίες πάντα ήταν απρόβλεπτες ακόμη και για τους πιο παρατηρητικούς). Η Γνώση για την ανθρώπινη αλληλεγγύη, την παγκόσμια ισότητα και ειρήνη, δεν πρόκειται ποτέ να προκύψει μέσα από τα γραφεία των ειδικών και των κομματικών μηχανισμών, αλλά μέσα από τη βιωματική εμπειρία, τον Λόγο και την Πράξη, τη συμμετοχή ανθρώπων που οι ισχυροί θεωρούσαν ανέκαθεν "χαμένα κορμιά". Η Πράξη για την ελευθερία μας από τα δεσμά της αυτοκρατορίας, θα πρέπει να εξελιχθεί μέσα από την έμπρακτη και υπεύθυνη συμμετοχή 'Όλων μας, δημιουργώντας τελείως νέες μορφές κοινότητας. Η αλληλοβοήθεια και η αλληλεγγύη δεν είναι συνθήματα, είναι η ίδια η ζωή και αυτή μπορεί να δημιουργηθεί από κοινωνικές δομές, όπου οι ανθρώπινες αξίες όπως η συλλογικότητα, η συμμετοχή, η αλληλοϋποστήριξη, η ανταλλαγή και απόκτηση υλικών, γνώσεων κι εμπειριών, χωρίς κάποιου είδους χρηματικού ανταλλάγματος, δεν εξαρτώνται από τις κερδώες επιθυμίες των λίγων αλλά αλληλοπαράγονται και αλληλοπροστατεύονται από την επιθυμία για ζωή (και όχι επιβίωση) των πολλών. Ας μην το κρύβουμε. Διψάμε για ουρανό!

Ευάγριος Αληθινός

* Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στη παγκρήτια εφημερίδα δρόμου Άπατρις φύλλο 17 Μάρτης 2012

Φόβος

Φόβος

Τι και αν τώρα είμαστε κοντά....μπορεί να μιλάμε σχεδόν κάθε μέρα και να σε νιώθω τόσο κοντά μου....Φοβάμαι όμως τόσο πολύ...όσο δεν μπορείς να φανταστείς...Φοβάμαι ότι όλα αυτά είναι απλά ένα όνειρο...και θα ξυπνήσω ξαφνικά και εσύ θα έχεις χαθεί...όπως χάθηκες και τότε....όπως εξαφανίστηκες τότε...και θα μείνω πάλι μόνη...πληγωμένη....με την καρδιά μου κομματιασμένη για δεύτερη φορά...!

Μακάρι να μπορούσα να σου πω...το πόσο σ'αγαπώ...!!!

ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

I'm dreaming

Το μόνο που μου έλειπε ήταν να σε βλέπω και στον ύπνο μου...Τι όνειρο ήταν πάλι και αυτό;!

Μετά απο ένα καβγά με τους γονείς μου βγήκα έξω...είχε πολύ κόσμο που με κοιτούσε και κάπου εκεί ήσουν και εσύ...να με κοιτάς...η εικόνα σου αντιγραφή μιας φωτογραφίας σου...η στάση,τα ρούχα,τα ίδια...εκτός από το βλέμμα...εμένα κοιτούσες...τόσο αδιάφορα νομίζω...για ένα λεπτό έμεινα εκεί να σε κοιτάζω...να περιμένω κάποια κίνηση από εσένα...

Δεν περίμενα για πολύ όμως και άρχισα να τρέχω...δεν ξέρω προς τα που έτρεχα...τι ήθελα να ξεφύγω...έτρεχα να κρυφτώ κάπου...οπουδήποτε...

Βρήκα ένα μέρος να σταθώ...αλλά μόλις γύρισα το κεφάλι μου ήσουν και πάλι εκεί...το φως της ημέρας είχε αντικατασταθεί με το απόλυτο σκοτάδι...όπως και τα ανοιχτά χρώματα των ρούχων σου είχαν γίνει μαύρα και μωβ...!

Kαι τότε πάλι άρχισα να τρέχω...έτρεχα και έτρεχα...δεν ξέρω που πήγαινα...ήταν και αυτός ο άνεμος που με εμπόδιζε να προχωρήσω...με έσπρωχνε πίσω...!!!

Το ξέρω ότι είσαι εδώ...αλλά θα περιμένω απο εσένα την πρώτη κίνηση...όσο και αν αυτά που νιώθω με σπρώχνουν να επικοινωνίσω μαζί σου δεν θα το κάνω...δεν θα υποχωρήσω...!

It was just a dream...

Thursday, April 28, 2011

So confused!

Είναι τόσα πολλά αυτά που θα ήθελα να σου πω και να κάνω άμα σε είχα μπροστά μου....

Είμαι άνθρωπος....όχι ζώο...αισθάνομαι,πληγώνομαι,πονάω...γιατί δεν μπορείς να το καταλάβεις...τι ψυχή μπορεί να έχεις...τι άνθρωπος είσαι όταν σου αρέσει να παίζεις με τα συναισθήματα των άλλων...γιατί γύρισες...γιατί μου έδωσες αυτές τις ψεύτικες ελπίδες και τώρα τις παίρνεις έτσι απλά...γιατί σου αρέσει να παίζεις μαζί μου...τόσα πολλά τα γιατί και όμως ούτε μια ειλικρινής απάντηση....

Ποτέ δεν θα είμαι αρκετή για εσένα δυστυχώς...θα είμαι πάντα μια μικρή,χαζή,αναποφάσιστη,γκρινιάρα...πίστεψε με όμως όσο και αν κάνω τη χαζή καμια φορά, είμαι πολύ πιο έξυπνη απο όσο φαντάζεσαι...και αυτό είναι που με πονάει περισσότερο ...γιατί άμα ήμουν μια χαζή θα ζούσα στον κόσμο μου...θα πίστευα όσα μου έλεγες και θα καθόμουν να σε περιμένω για μια ζωή και θα ήμουν χαρούμενη...

Εγώ όμως κουράστηκα να περιμένω...κουράστηκα να ελπίζω...θέλω απλά να τα αφήσω όλα πίσω μου και να σε ξεχάσω...ξέρω όμως πολύ καλά ότι μόλις με πάρεις τηλέφωνο ή μου στείλεις μήνυμα θα είμαι πάντα διαθέσιμη για εσένα...και δεν το αντέχω...δεν αντέχω άλλο...

Όσο σε αγαπώ άλλο τόσο σε μισώ για τον τρόπο που μου φέρεσαι....για την αδιαφορία σου...και την υποκρισία σου...τα ψεύτικα τα λόγια σου...

Δεν θέλω να το πω αλλά δυστυχώς...μετανιώνω την ώρα και την στιγμή που σε γνώρισα...το κλάμα που έχω ρίξει για εσένα...

Ποτέ όμως δεν θα συγχωρέσω στον εαυτό μου το τελευταίο μου κατόρθωμα!Δεν μπορώ να με αναγνωρίσω πια....δεν είμαι εγώ αυτή...!!!

I want to find myself!

Friday, April 22, 2011

Τι περίμενα;

Είναι τόσο αστείο αλλά δεν ξέρω τι με έπιασε σήμερα...έκανα μπάνιο,έβαψα τα νύχια μου,ίσιωσα τα μαλλιά μου,βάφτηκα και ντύθηκα...δεν είχα κανονίσει να βγώ...εσένα περιμένα...εσένα περιμένω...είχα την ελπίδα ότι θα χτυπούσε το τηλέφωνο και θα ήσουν εσύ...θα μου έλεγες και ότι είχες έρθει και θα με ρωτούσες αν θέλω να βρεθούμε...είμαι τόσο γελοία ε;

Πως μπόρεσα να σκεφτώ κάτι τέτοιο...καμιά φορά όμως ονειρεύομαι και εγώ...ίσως είμαι πολύ εγωίστρια...αλλά όχι δεν θα σου μιλήσω πρώτη...θα περιμένω...ακόμα και αν αυτό με βασανίζει πιο πολύ απο όλα...!

Τι άλλο να κάνω για να σου δείξω πόσο σε αγαπώ...γιατί με βασανίζεις έτσι...γιατί...γιατί....Δεν αντέχω άλλο...Λες ότι καταλαβαίνεις τότε γιατί μου συμπεριφέρεσαι έτσι;

Και μετά θα πεις ότι δεν νοιάζομαι κιόλας...μακάρι όλα να ήταν πιο εύκολα...πιο ξεκάθαρα...

Εγώ είμαι ακόμα εδώ...!

Ένα σπίτι

Αυτό που έχουμε εμείς δεν είναι κάτι σταθερό...είναι ένα ξύλινο κακοφτιαγμένο σπίτι...έτοιμο να πέσει στο πρώτο φύσημα του αέρα!Όσο και αν προσπαθώ να το συμαζέψω από εδώ και από εκεί, εσύ δεν με βοηθάς....ίσως σου αρέσει να ζούμε έτσι....ίσως αν μπορούσες να έφτιαχνες και τον πιο δυνατό αέρα...όχι απλά για να το γκρεμίσει αλλά για να τα πάρει όλα μαζί του,να τα σκορπίσει όσο πιο μακριά γίνεται....

Όταν θες φτιάχνεις και κανέναν τοίχο ή διορθώνεις την σκεπή....έτσι για να έχεις να λες ότι προσπάθησες...

Όταν άρχισε η ιστορία μας και φτιάχνονταν ακόμα τα θεμέλια τα άφησες στη μέση χωρίς να τα τελειώσεις....χωρίς δεύτερη σκέψη αποχώρησες....γιατί δεν είχες αισθήματα για να συνεχίσεις...

Εγώ όμως που είχα έμεινα εκεί,να προσπαθώ μάταια δυστυχώς...που να φτάσει μόνο η δικιά μου η αγάπη....τόσο μικρή,τόσο αδύναμη...αφού είχε μείνει μόνη...

Μα σαν εμφανίστηκες ξανά άρχισε να δυναμώνει και να ελπίζει ότι επιτέλους θα κατάφερνε να χτίσετε μαζί αυτό που είχατε ξεκινήσει...

Αλλά εσύ προτίμησες να παραβλέψουμε τα θεμέλια....και να χτίσουμε κάτι πρόχειρο...και έτσι ξεγελάστηκα και πίστεψα σε εσένα...

Δεν ξέρω αν αντέχω άλλο να κρατάω αυτό το σπίτι ώστε να μην πέσει....πραγματικά έχω κουραστεί....όταν εσύ απομακρύνεσαι απο το σπίτι,εγώ μένω εκεί....και περιμένω...και κλαίω....με τον φόβο ότι δεν θα ξαναέρθεις...

Το δικό μας σπίτι ποτέ δεν θα αλλάξει...ποτέ δεν θα γίνει αυτό το παλάτι που ονειρεύομαι γιατί όσο και αν εγώ μπορεί να έχω απέραντη αγάπη μέσα μου...δεν αρκεί...

Το δικό μας σπίτι θα πέσει και η ιστορία μας θα λάβει τέλος....!

Με το πρώτο φύσημα θα εγκαταλείψω κάθε προσπάθεια...!!!

Thursday, April 21, 2011

Έτσι είναι η ζωή

Πριν κάποιες μέρες νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο...μετά απο αρκετές εξετάσεις και πολύ ταλαιπωρία αποδείχθηκε ότι τελικά έχω μια απλή ίωση...Επειδή όμως όσο πιο χάλια τα πας με την 'ζωή',τόσο πιο πολύ φοβάσαι τις δυσκολίες που σου φέρνει...τρόμαξα υπερβολικά....σε βαθμό που νόμιζα ότι μπορεί να έχω και καμία σοβαρή αρρώστια...

Όσο περίμενα στα επείγοντα καταριώμουν την ώρα και την στιγμή που έλεγα στην μαμά μου(πριν κάτι ώρες ήταν) ότι θέλω να την απαλλάξω απο την παρουσία μου...

Σκεφτόμουν το πόσο αχάριστη γίνομαι ώρες και ώρες...όταν λέω ότι κάποτε ίσως αυτοκτονήσω...βαθιά μέσα μου όμως το ξέρω ότι ποτέ δεν θα το τολμούσα...γιατί εγώ φοβάμαι το θάνατο...Αυτός είναι ο μεγαλύτερος μου φόβος....απο μικρή....και μόνο στην σκέψη του ότι κάποτε θα πεθάνω με έπιανε ένας πόνος στο στομάχι και έβαζα τα κλάματα...και μετά απο λίγο έτρεχα στον μπαμπά μου για να του πω ότι δεν θέλω να πεθάνω...

Κάποτε σε ένα απο αυτά τα ξεσπάσματα μου η θεία μου,μου είχε πει 'Έτσι είναι η ζωή'...και τελικά αυτή η φράση έγινε το 'ηρεμιστικό' μου...!

Κάποτε θα έρθει και το 'τέλος'...

Αναρτήθηκε από anxiousgirl στις 1:35 PM No comments:

"Η απουσία μου δεν ήθελα να σε πληγώσει"

22 Νοε 2010

"Η απουσία μου δεν ήθελα να σε πληγώσει"

"Μου λείπεις πολύ. Δε βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι αυτό το αίσθημα της έλλειψης οφείλεται στο ότι σ'αγαπάω. Το μόνο πράγμα για το οποίο μπορώ να ορκιστώ είναι ότι δεν περνάει ούτε μια στιγμή χωρίς να σε σκεφτώ. Το μυαλό μου μοιάζει να δουλεύει σε δύο επίπεδα. Από τη μία, σχεδόν μηχανικά και με τη νωθρότητα της κεκτημένης ταχύτητας, ασχολείται με τη δουλειά μου και τις καθημερινές μου υποχρεώσεις. Σε ένα δεύτερο επίπεδο όμως (είτε είμαι στημένος μπροστά στον υπολογιστή, είτε τρώω, είτε κοιμάμαι, είτε χαζεύω) το μυαλό μου περιστρέφεται σαν ηλεκτρόνιο γύρω από εσένα. Ή, αντιθέτως, εκείνο είναι ο πυρήνας και γύρω του περιστρέφονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα χιλιάδες σκέψεις, χιλιάδες μνήμες, χιλιάδες υποθέσεις αναφορικά με σένα. Κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου, ο ηλίθιος. Σ'αγαπάω – πάει και τέλειωσε!…Πολύ συχνά συλλαμβάνω τον εαυτό μου να γελάει με τα καμώματα σου... «Έχω τρελαθεί τελείως», σκέφτομαι τότε. «Έφυγε… Πρέπει να το πάρεις απόφαση και να συνηθίσεις τη μοναξιά σου». Η φράση αυτή έχει καρφωθεί στο μυαλό μου... Η έλλειψή σου έχει καρφωθεί παντού...

Σημείωση: "Δεν ήθελα να σε πληγώσω... Συγνώμη... Χρύσα"

Αναρτήθηκε από Χρύσα στις 4:16 μ.μ.

Λέξεις και συναισθήματα σε τυχαία σειρά...

Λέξεις και συναισθήματα σε τυχαία σειρά...

Πρέπει, θέλω, αποφασίζω, μπερδεύομαι, νιώθω... Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή σου, που όλες αυτές οι λέξεις σε τυχαία βέβαια σειρά έχουν η καθεμιά το δικό τους ρόλο. Απλές λέξεις που όμως σε βάζουν σε ένα λαβύρινθο που δεν ξέρεις πως να βγεις... Όχι ότι σε έχει βάλει εκεί μέσα κάποιος με το ζόρι. Μόνη σου μπήκες και μόνη σου θα πρέπει να βγεις... Είναι από αυτές τις στιγμές που τα αισθήματα και η λογική κάνουν πάρτυ... Χορεύουν γύρω σου και τραγουδούν και εσύ εκεί μένοντας ακίνητη προσπαθείς για την καλύτερη επιλογή... τη σωστή επιλογή. Μα υπάρχει σωστή επιλογή; Ή απλά την επινοήσαμε μόνο και μόνο για να μπορούμε να πετάξουμε πιο εύκολα από επάνω μας τις ενοχές; Ειλικρινά απάντηση δεν έχω... και ίσως και δεν θα ήθελα να είχα... Το μόνο σίγουρο είναι ότι όποια απόφαση και αν τελικά πάρω... θα την υποστηρίξω με όλη μου την ψυχή. Αυτό έχει σημασία... να υποστηρίζεις τις αποφάσεις σου με νύχια και με δόντια! Ακόμη και αν τελικά κάνω λάθος... θα ξέρω ότι ήταν η επιλογή μου...

Αναρτήθηκε από Χρύσα στις 5:44 μ.μ.