...σε θέλω στη ζωή μου

...σε θέλω στη ζωή μου

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου… Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου… Και να σου κρατάω το χέρι… Και να βγαίνουμε για φαγητό και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου… Και να γελάω ώρες ώρες με τη ζήλια σου… Και να σου δίνω cd που δεν θα τα ακούς, και να βλέπουμε μαζί ταινίες και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο… Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χθες το βράδυ… Και να μη γελάω με τα αστεία σου… Και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα... Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου... Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, τα χέρια σου… Και να τρελαίνομαι όταν αργείς στα ραντεβού μας… Και να’μαι δυστυχισμένη όταν έχω άδικο… Και να’μαι ευτυχισμένη όταν με συγχωρείς… Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου… Και ν’ ακούω τη φωνή σου να μου ψιθυρίζει στ’ αυτί… Και να νιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου… Και να τρομάζω όταν θυμώνεις… Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία… Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς… Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω… Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι… Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου… Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες… Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς… Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις… Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις… Και να τριγυρίζω στην πόλη και να τη νιώθω άδεια χωρίς εσένα… Και να θέλω ό,τι θέλεις… Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής… Και να σου μιλάω για ό,τι χειρότερο έχω μέσα μου… Και να προσπαθώ να σου δίνω ό,τι καλύτερο έχω μέσα μου… Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω… Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς… Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο τον ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ…

Αναρτήθηκε από Χρύσα στις 8:01 μ.μ.

Σε νοιάζομαι...

Σε νοιάζομαι...

Είναι αυτό το συναίσθημα που σε κατακλύζει όταν ο έρωτας έχει τελειώσει. Είναι αυτό το συναίσθημα που δεν ξέρεις πώς να το προσδιορίσεις… Σε σκέφτομαι, σε νοιάζομαι, σε ποθώ…Δεν σ’ αγαπάω όπως εσύ… απλά θέλω να είσαι καλά και να χαμογελάς. Έχεις γίνει ένα κομμάτι της ζωής μου… Είναι φορές που σκέφτομαι διάφορα, αναπολώ στιγμές, κάνω τον απολογισμό μου, αναρωτιέμαι… Όπως και να ‘χει όμως μη ξεχνάς πως... «σε Νοιάζομαι…».

Αναρτήθηκε από Χρύσα στις 6:45 μ.μ.

Αυτός ο έρωτας δεν έχει όρια

Αυτός ο έρωτας δεν έχει όρια

Δεν ήσουνα εσύ η αιτία για το μαρτύριό μου, εσύ ήσουνα μονάχα η αφορμή του. Όλα μέσα μας γίνονται και ζητιανεύουν εδώ και εκεί εξόδους όταν δεν αντέχουν άλλο την κλεισούρα τους. Κι ο έρωτας μου μέσα μου ήτανε πολύς, μαύρος, πηχτός, λάβα υπόγειων στρωμάτων, έβραζε και με φλόγιζε από πριν σε συναντήσω. Κι όταν σε βρήκα σ’ άρπαξα, έπεσα πάνω σου απαιτώντας να με γλιτώσεις από τις φλόγες μου...

Αναρτήθηκε από Χρύσα στις 3:57 μ.μ.

Kαληνύχτα γλυκό μου ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ

07 Νοεμβρίου 2012, 02:11 Kαληνύχτα γλυκό μου ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ Eίναι και αυτά τα βράδια που νιώθεις το αεράκι να χαϊδεύει απαλά την πλάτη σου.Να γδύνει αισθησιακά τον εγωισμό σου και να γίνεται ένα με την σάρκα σου για να γαργαλήσει σπασμωδικά το αδύναμο εγώ σου που τόσο καιρό κάλυπτες καλά κάτω από χίλιες δυο ηλίθιες προφάσεις. Απέναντι μια βαρκούλα. Αγκυροβολημένη μεσοπέλαγα φλερτάρει με τα κύματα.Ακόμη και αυτή. Με την αγέρωχη και όμορφη κορμοστασιά της. Κι εσύ εκεί.Να σκέφτεσαι αν θα φλερτάρεις την μοναξιά τώρα στο ρεπό της ή θα παίξεις το μήλο της έριδος όταν θα έχει κατσικωθεί στον επόμενο υποψήφιο για να την ταμπουρώσεις ξανά μέσα στο κελί των απεγνωσμένων συναισθημάτων.Κοίτας κάτω. Η τσάντα σου.Έχεις μέσα ένα πακέτο τσιγάρα. Τσιγάρο.Το τελευταίο. Άλλωστε, υποσχέθηκες στον εαυτό σου να μην κάνεις άλλο. Τελείωσε το μαζί με τα λάθη της ζωής σου. Κι αύριο που θα ξημερώσει πάρε την βαλίτσα με τα όνειρα εκείνα που νταντεύαμε μαζί και πάτα πάνω στην σελίδα την άδεια...Εκείνη την λαμπερή που κάποτε λιμπίζοσουν να γυρίσεις με όλες τις σκοτούρες που είχες στο κεφάλι σου...Ναι, μπορείς να το κάνεις...Είσαι ελεύθερη να σμίξεις με το άνεμο και να γίνεις ένα με αυτόν... Ως το αύριο και το πιο ύστερα αύριο...

0 0 - Στείλε Σχόλιο

Στιγμές ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

19 Νοεμβρίου 2012, 20:04
Στιγμές
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ


Υπάρχουν στιγμές που δεν θέλεις να τελειώσουν... Τις ρουφάς με τέτοιο πάθος... Σαν να είναι η τελευταία φυσαλίδα μέσα στο καλαμάκι από το αναψυκτικό σου... Τόσο δροσερές στα χείλη σου και στην ψυχή σου... Που νιώθεις γάργαρες τις εικόνες στο μυαλό σου να κυλούν...Ποτάμι που σε παρασέρνει σε ουτοπικές κατευθύνσεις... Στο σεντούκι των θέλω σου που ανοίγει και δεν λέει να κλείσει... Δεν ξέρεις πως κλείνει και δεν σε απασχολεί... Εκεί στην αγκαλιά του ονείρου κουρνιάζεις... Σκεπάζεσαι με χαμόγελο και αισιοδοξία και κλείνεις τα μάτια... Κάπου κάπου ένα χάδι σε ταρακουνά... Δεν κοιμάσαι... Είσαι ξύπνιος... Μα είναι σαν να κοιμάσαι... Είναι τόσο όμορφα...

Μια μέρα ίσως να γίνω άνθρωπος ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

09 Φεβρουαρίου 2013, 20:23

Μια μέρα ίσως να γίνω άνθρωπος
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ


Ίσως κάποια μέρα να ανήκω στους ανθρώπους... Σε αυτούς που παρατηρούσα από μωρό σε μια απλή βόλτα στο πάρκο, σε μια απλή αναζήτηση στην λαϊκή αγορά... Εκείνους τους βιαστικούς, με τις βαριές τσάντες που το ρολόι τους το είχαν σύμμαχο και εχθρό ταυτόχρονα. Ντρέπομαι και λυπάμαι όταν το είδος αυτό εξευτελίζεται τόσο πολύ στον πέρασμα των χρονών. Βλέπεις γιαγιάδες με πολύχρωμα ρούχα και τσεμπέρια στο κεφάλι να κουτσένουν και να χαμογελούν, νομίζεις πως θα πέσουν και κάνεις την κίνηση για να τους δώσεις το χέρι σου να στηριχτούν... Ύστερα ανακαλύπτεις πως το βάδισμα τους είναι μια χαρά και γρηγορότερο και από ελάφι ακόμη... Απλά κοροϊδεύουν εσένα. Όλα είναι ένα δυνατό αντικαθρέπτισμα. Από τον τρόπο που κινείσαι μέχρι τον τρόπο που σκέφτεσαι και υπάρχεις. Σκέφτεσαι να την βρίσεις για να καταλάβει αυτό που είναι, μα... Κάτι σε κρατάει και δεν το κάνεις. Ισως τελικά, μεγαλύτερη σημασία να έχει να μάθεις ποιος είσαι εσύ και σε ποιον δρόμο βαδίζει η ψυχή σου... Δεν ξέρω αν είναι ο σωστός δρόμος και δεν ήξερα ποτέ για να πω την αμαρτία μου, αλλά όπου πάει το ρέμα της αλήθειας και της συνέπειας πάμε και εμείς... Ετσι έλεγε ο παππούς μου και αν και δεν ζει τώρα, δεν είναι λίγες οι φορές που μου λείπει. Ήταν αυτός που διδάχτηκε από πρώτο χέρι στην οικογένεια μας τις δυσκολίες της ζωής κι ύστερα τις μάθαμε και εμείς. Είτε ακούγοντας είτε βιώνοντας. Μερικές φορές, το να βιώνεις είναι καλύτερο γιατί δεν κοιτάς μόνο την καμπούρα του άλλου, αλλά και τρόπους για να βελτιώσεις τον εαυτό σου ένα κομματάκι παραπάνω. Πάει σχεδόν ένας μήνας που έχω τους πάτους στα παπούτσια μου. Υποτίθεται θα είχα καλύτερη ισορροπία και θα πατούσα πιο ίσια στο περπάτημα. Μια μικρή διαφορά την βλέπω. Αν όχι εγώ, οι γύρω μου σίγουρα. Σπάνια το παραδέχονται. Για δύο λόγους: 1. Για να μην επαναπαυτώ όσοι με αγαπάνε 2. Γιατί ο εγωισμός τους έχει φτάσει το ταβάνι και αν ήταν η ζήλια ψόρα, θα κολλούσε η χώρα όλη. Είναι πολύ ρατσιστικό να ακούς από κάποιους ότι οι <<ανάπηροι>> αν θα μπορούσα να με χαρακτηρίσω έτσι, γιατί δεν θεωρώ με ένα απλό κούτσεμα να μπαίνω σε αυτήν την κατηγορία, δημιουργούν την δική τους κλίκα και σε απομονώνουν, την ίδια ακριβώς στιγμή που οι αρτιμελείς κάνουν ακριβώς το ίδιο αφήνοντας σε στο περιθώρια. Ισες και καλά αξίες και ευκαιρίες δουλειάς, ίση αντιμετώπιση στην παρέα και στην  πρώτη ευκαιρία σου πετάνε τα καρφιά το ένα μετά το άλλο. Ειδικά στις εξόδους που εσύ δεν φοράς τακούνια και δεν χωρεύεις και δεν είσαι δύο μέτρα ύψος με ψεύτικη βλεφαρίδα και αη λάινερ να ανεμίζει. Βασικά, δεν ξέρω κατά πόσο με πειράζει πια... Θέλω να το αντιμετωπίσω και να γίνω καλά. Κάποια μέρα θα γίνω και θα τα πάω και περίφημα. Και θα έχω μάθει να ζω και τις δυο πλευρές και θα το ευχαριστηθώ παραπάνω. Θα έχω μάθει να αγαπάω τα ίδια πόδια που κάποτε μισούσα και έκλαιγα επειδή τα είχα. Δεν είναι εύκολο να σε αγαπάς τελικά, είναι μεγάλη υπόθεση να αγαπάς τον εαυτό σου και να ξοδεύεις ενέργεια για αυτόν στην σωστή δόση και κλίμακα. Συνήθως λέμε ότι μας αγαπάμε βέβαια. Είναι αυτό που το λες για να το πεις στους άλλους και κρυφά ελπίζεις πως θα το ακούσεις και εσύ... Όλα ξεκινάνε από την μοναξιά. Αυτή μας βάζει μέσα στα δίχτυα της κατάθλιψης. Αν και κανονικά, δεν θα έπρεπε. Ούτος ή άλλος, μόνοι μας γεννιόμαστε και μόνοι μας φεύγουμε από δω. Οκ, ίσως να μην είμαστε και τόσο μόνοι μας αν λάβω υπόψην μου το θρησκευτικό κομμάτι. Όμως μόνοι μας επιλέγουμε κάποια πράγματα. Κι ας ελπίσουμε η επιλογή μου να γίνω καλά να πιάσει τόπο. Ίσως να ήρθα να μάθω τον εαυτό μου και να μάθω μέσα από αυτό σε κάποιους άλλους να σέβονται, ίσως να μην το χειρίστηκα καλά ως τώρα αλλά ένα είναι το ζητούμενο. Αν ο άνθρωπος είναι αδύναμο ον, τότε και οι δυο πλευρές είναι αδύναμες. Οι μεν να αποδείξουν ότι ο ελέφαντας δεν είναι καμήλα και οι δε να το κατανοήσουν. Όπως εσύ έχεις ανάγκη για να πιεις νερό, να φας, να ψυχαγωγηθείς, να κρατήσεις την ψυχολογία σε ένα σταθερό επίπεδο έτσι ακριβώς νιώθει και ο εκάστοτε ανάπηρος που αποκαλείς εσύ με τόση ευκολία και αλαζονία στην γλώσσα σου χωρίς να διαχωρίζεις τις κλίμακες και χωρίς να αναγνωρίζεις τα χωράφια που πας να αγγίξεις με τόσο θράσσος. Και να σου πω και κάτι... Ανάπηρος δεν είναι αυτός που θα βρει χίλιους τρόπους να κάνει κάτι που εσύ το κάνεις με ένα συγκεκριμένο τρόπο και απλά δεν ψάχτηκες παραπάνω γιατί σε θεώρησαν απλά φυσιολογικό... Και δεν είμαι επιθετική... Απλά σήμερα πήρα θέση σε όλα τα χαζά που άκουγα τόσο καιρό. Χρειάζεται και η πιπίλα σε κάποιους, άδικα φλύαρους καμιά φορά. Και ένα μεγάλο μπράβο σε αυτούς που ξεπερνάνε το θάνατο και περπατάνε ξανά και χαμογελάνε ξανά και κάνουν μια καινούρια αρχή και λένε υπάρχει Θεός και βοηθάνε κόσμο... Απλά, μικρά θαύματα... Κούρασα σήμερα. Σιωπώ.

Έρωτας ή συμβατική σχέση; Από την Katia

Έρωτας ή συμβατική σχέση; Από την Katia

Έχω βρεθεί και γω εκεί...δεν θα πω ψέματα:Εκεί σε μία άοσμη και άγευστη κατάσταση που δεν μπορείς εύκολα να ξεκολλήσεις.
Στην αρχή σε ενθουσιάζει ,η διεκδίκηση και το φλερτ ενός άγνωστου άντρα που πρέπει να ανακαλύψεις.Στην συνέχεια ο ενθουσιασμός φεύγει αλλά εσύ παραμένεις εκεί βουτηγμένη στην αδράνεια της ψυχής σου.Έχεις χάσει τον εαυτό σου και το ξέρεις.Καθώς ο χρόνος περνά δεν αναγνωρίζεις πλέον πoια είσαι.Έχεις βολευτεί σε μία άχαρη ζωή που δεν σου προσφέρει τίποτα καλύτερο από το χειρότερο.Δεν τολμάς να ρισκάρεις για να βρεις τον έρωτα ,στον φόβο μην πληγωθείς.Στέκεσαι εκεί σκυθρωπή,άβουλη και ανήμπορη να αντιμετωπίζεις οτιδήποτε θυμίζει εσένα.
Οι ώρες περνούν...οι μέρες...τα δευτερόλεπτα και συ είσαι ακόμα εκεί,χωρίς να ξέρεις το γιατί.Απλά κάθεσαι και παρακολουθείς την κενή ζωή σου να περνά από μπροστά σου ειρωνική και παγερά αδιάφορη.

Κι γω φοβόμουν να αγαπήσω και να ερωτευτώ.Και μπροστά στον φόβο έχασα τρία ολόκληρα χρόνια απ' την ζωή μου με έναν άντρα που δεν ήθελα ποτέ.Μέρα με τη μέρα μαράζωνα και ένιωθα όλο και μεγαλύτερη,αφού η ψυχολογία μου με γερνούσε περισσότερο και από τον ίδιο τον χρόνο.
Ώσπου μέσα μου ένα πρωί ''ξύπνησα''.Αποφάσισα να διεκδικήσω αυτό που μου άνηκε:την ευτυχία μου.Αρχικά αναγνώρισα το πόσο δυστυχισμένη είμαι.Ύστερα σκέφτηκα τις συνέπειες που είχα να αντιμετωπίσω και τον τρόπο που θα το έκανα.Πήρα μια βαθιά ανάσα,  άλλαξα σελίδα στην ζωή μου και κατάφερα να σώσω την ψυχή μου.
Και την έσωσα...και ρίσκαρα και κέρδισα τον έρωτα...με τα καλά του και τα κακά του,με τα πάνω του και τα κάτω του...
Και έζησα...και ζω...και θα ζω...και τώρα κάθε βράδυ κοιμάμαι...αγκαλιά με τον έρωτα...
Katia

You might al